ไม้สางคา (mai sang kha) (ไม้มือเสือ (mai mue suea)) — czterozębny grzebień z bambusa, który prostuje trawę alang-alang

„Przy pracy mieszkańcy oddzielają trawę alang-alang od pęku; jedna ręka chwyta wierzchołki trawy i trzyma je wysoko, druga trzyma ไม้มือเสือ i czesze od wierzchołków w dół do nasady, tak by zęby zahaczały albo wygrabiały liście nieproste, krótkie lub splątane, porządkując je.” (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, Centrum Antropologii Sirindhorn, autorka พิชชา ทองขลิบ, CC BY 4.0)

Weź jedno międzywęźle dużego kolczastego bambusa (ไผ่สีสุก (phai si suk)), długie na około 30 cm, i rozłup je na pół; z jednego międzywęźla powstają dwa ไม้มือเสือ. Zestrugaj połówki na gładko i płasko.

Ociosaj i zestrugaj koniec w ostre zęby jak u widelca, razem cztery zęby, z odstępem 2 cm między nimi, długie na 15-20 cm.

Zwęź uchwyt ku końcowi, żeby dobrze leżał w dłoni; możesz wywiercić otwór na sznurek do zawieszania. Wyszlifuj go gładko, bez drzazg.

Prawdziwe zdjęcia: ไม้มือเสือ (mai mue suea), พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี (Ja Thawee Folk Museum) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, Centrum Antropologii Sirindhorn, autor พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)

Oddziel trawę alang-alang od pęku; chwyć wierzchołki jedną ręką i trzymaj wysoko; drugą ręką czesz ไม้มือเสือ od wierzchołków w dół do nasady, żeby zęby wyciągały liście nieproste, krótkie lub splątane. Uczesaną trawę łatwo i szybko splata się w maty pokryciowe.

ไม้มือเสือ wygląda podobnie do ไม้ปากกา (mai pakka), ale się od niego różni; nazywa się ไม้มือเสือ, bo jego ostre końce przypominają pazury tygrysa. Źródło: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (Centrum Antropologii Sirindhorn), baza danych tradycyjnych przedmiotów codziennego użytku, "ไม้มือเสือ" (nazwa lokalna ไม้สางคา), autorka พิชชา ทองขลิบ (licencja CC BY 4.0), z พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านจ่าทวี (Sergeant Major Thawee Folk Museum), Phitsanulok. **Ograniczenia.** Źródło nie podaje szerokości zębów; szerokość w modelu jest przykładowa.