
Wykonywanie rzymskiego szkła millefiori — zespalanie plastrów mozaikowych prętów we wzorzysty talerz
Millefiori — włoski termin oznaczający „tysiąc kwiatów” — to technika szklarska doskonalona w starożytnym Rzymie w I wieku BCE do I wieku n.e. Proces polega na związaniu w wiązkę prętów szkła o różnych kolorach, podgrzaniu ich aż do stopienia w jeden wielobarwny pręt, a następnie rozciągnięciu wiązki na cienko, tak aby przekrój się zmniejszył, ale zachował swój wzór. Plastry tych wzorzystych prętów układa się w formie i łączy w piecu, tworząc miski, talerze i dekoracyjne panele. Każdy plaster ukazuje w miniaturze skomplikowany wzór przypominający kwiat — stąd nazwa.
Technika ma swoje korzenie w wcześniejszym mezopotamskim i egipskim szkle mozaikowym, jednak rzymskie warsztaty doprowadziły ją do niezwykłego poziomu wyrafinowania. Zachowane rzymskie miski millefiori prezentują wzory o zdumiewającej precyzji: koncentryczne pierścienie kobaltowego błękitu, nieprzezroczystej bieli, turkusu i bursztynu, ułożone w gwiazdy i rozety o średnicy zaledwie kilku milimetrów. Technika zanikła po okresie rzymskim, ale została odrodzona na Murano w Wenecji w okresie renesansu, gdzie jest kontynuowana do dziś.
Wytwarzanie millefiori to powolna, precyzyjna praca. Etap wykonywania prętów wymaga starannego wiązania i ciągnienia kolorowych prętów w dokładnie właściwej temperaturze — zbyt gorąco, a kolory się zlewają; zbyt chłodno, a wiązka pęka. Ostatni etap zespalania opiera się na tej samej zasadzie odlewania frytą, jak w wcześniejszych odlewanych miskach szklanych, lecz z wzorzystymi plastrami zamiast zwykłej fryty.
Instrukcje
Wybierz kolorowe pręty szklane
Wybierz kolorowe pręty szklane
Zbierz pręty ze szkła sodowo-wapniowego w co najmniej trzech kontrastujących kolorach — tradycyjnie kobaltowym niebieskim, nieprzezroczystym białym i turkusowym, z bursztynowym lub czerwonym jako akcentem. Wszystkie pręty muszą być z tego samego typu szkła (sodowo-wapniowego) o zgodnych współczynnikach rozszerzalności cieplnej, w przeciwnym razie gotowy przedmiot pęknie podczas chłodzenia. Starożytni rzemieślnicy rzymscy uzyskiwali swoje kolory za pomocą dodatków tlenków metali: kobaltu dla niebieskiego, tlenku cyny dla nieprzezroczystej bieli, miedzi dla turkusu i żelaza dla bursztynu. Używaj prętów o średnicy mniej więcej 8–10 mm i długości 20–30 cm. Do jednej laski millefiori potrzebujesz około 8–12 prętów.
Materiały do tego kroku:
Pręt szklany — sodowo-wapniowy, barwiony12 sztukPrzetnij szklane pręty na równą długość
Przetnij szklane pręty na równą długość
Zarysuj każdy szklany pręt szklarskim nożykiem lub ostrym pilnikiem na żądaną długość (około 15 cm) i czysto złam. Wszystkie pręty w jednej wiązce muszą mieć tę samą długość — nierówne końce tworzą pęcherze powietrza i zniekształcenia wzoru podczas podgrzewania wiązki. Jeśli końce po złamaniu są nierówne, wyrównaj je pilnikiem lub szlifierką. Noś okulary ochronne — podczas rysowania i łamania odpryskują odłamki szkła.
Potrzebne narzędzia:
Gogle ochronneUłóż pręty w wiązkę wzorcową
Ułóż pręty w wiązkę wzorcową
Ułóż pocięte pręty w wiązkę, która po spojrzeniu na jej czoło tworzy pożądany wzór przekroju. Klasyczny rzymski wzór rozety wykorzystuje jeden pręt w środku (np. bursztynowy), otoczony pierścieniem 6 prętów w drugim kolorze (np. białym), a z kolei zewnętrznym pierścieniem 12 prętów w trzecim kolorze (np. kobaltowym niebieskim). Wzór, który teraz ułożysz, jest wzorem, jaki będzie widoczny na każdym plasterku gotowej laski. Spręż wiązkę razem cienkim drutem ze stali nierdzewnej, mocno owiniętym na obu końcach. Upewnij się, że wszystkie pręty są równo wyrównane na obu końcach wiązki.
Podgrzej wiązkę w piecu typu glory hole
Podgrzej wiązkę w piecu typu glory hole
Umieść związane pręty w małym piecu typu glory hole lub piecu do wypalania, wstępnie nagrzanym do około 700–750 °C. Szkło musi osiągnąć temperaturę, w której jest wystarczająco miękkie, aby stopić poszczególne pręty ze sobą, ale nie tak gorące, aby kolory się rozlewały i zamazywały. W temperaturze 700 °C szkło sodowo-wapniowe jest lepkie — płynie bardzo powoli, co zachowuje ostre granice kolorów. Obracaj wiązkę powoli, aby równomiernie ją nagrzać. Po 10–15 minutach poszczególne pręty zmiękną i zlepią się w jedną kompozytową masę. Wzór na przekroju powinien nadal być wyraźnie zdefiniowany.
Materiały do tego kroku:
Węgiel drzewny5 kgPotrzebne narzędzia:
Piec ceramicznyWyciągnij scaloną wiązkę w cienką laskę
Wyciągnij scaloną wiązkę w cienką laskę
Gdy wiązka jest jeszcze miękka (około 700 °C), chwyć oba końce metalowymi narzędziami i ciągnij — równomiernie rozciągaj w linii prostej. Szkło rozciąga się jak ciągutka, stając się cieńsze w miarę ciągnięcia. Wzór przekroju kurczy się proporcjonalnie, ale zachowuje swój kształt — wiązka o średnicy 3 cm wyciągnięta do średnicy 8 mm daje laskę, w której każdy element koloru ma teraz tylko 2–3 mm szerokości. Ciągnij płynnie i równomiernie — szarpane ruchy powodują nierówną grubość. Wyciągnięta laska stygnie i twardnieje w miarę cieńszenia. Pracuj szybko; masz około 30 sekund, zanim szkło stanie się zbyt sztywne, by je ciągnąć.
Potrzebne narzędzia:
Szczypce do tyglaPozwól wyciągniętej witce ostygnąć
Pozwól wyciągniętej witce ostygnąć
Ułóż wyciągniętą witkę na płaskiej, odpornej na wysoką temperaturę powierzchni (cegła szamotowa lub stal) i pozwól jej ostygnąć do temperatury pokojowej. Nie chłódź jej w wodzie — szok termiczny ją rozbije. Witka jest pod lekkim wewnętrznym naprężeniem, ale cienki przekrój stygnie na tyle szybko, że formalne wyżarzanie zwykle nie jest konieczne. Po ostygnięciu witka jest sztywnym prętem z zatopionym w środku wzorem millefiori. Możesz wykonać kilka witek z różnymi wzorami, aby uzyskać urozmaicenie w końcowym wyrobie.
Nacinaj i potnij plasterki laski
Nacinaj i potnij plasterki laski
Nacinaj ostygłą laskę szklanym nożem do cięcia w regularnych odstępach — mniej więcej co 3–4 mm — i czysto odłam każdy plasterek. Każdy plasterek to cienki krążek pokazujący pełny wzór millefiori w przekroju. Potrzebujesz wystarczającej liczby plasterków, aby wyłożyć wnętrze formy — około 40–60 plasterków na miskę o średnicy 12 cm. Odrzuć plasterki, które pękły nierówno lub mają rozmyte wzory. Dobre plasterki mają wyraźne granice kolorów i czysty, okrągły kontur.
Potrzebne narzędzia:
Gogle ochronnePrzygotuj płytką formę z gliny
Przygotuj płytką formę z gliny
Uformuj płytką formę na miskę z ogniotrwałej gliny zmieszanej z grubym piaskiem (stosunek 3:1), według tego samego procesu co w przypadku szkła odlewanego. Wnętrze formy określa zewnętrzny kształt gotowej miski. Ściany powinny mieć około 2 cm grubości. Wypal formę do twardości biskwitu (900–1000 °C) i posyp wnętrze węglanem wapnia (kredą) jako środkiem antyadhezyjnym. Średnica formy powinna wynosić około 14–15 cm dla małego talerzyka millefiori.
Materiały do tego kroku:
Glina ogniotrwała1 kg
Węglan wapnia (kreda malarska)50 gUłóż plasterki pręcików w formie
Ułóż plasterki pręcików w formie
Umieść plasterki pręcików millefiori w formie twarzą do dołu — płaska, wzorzysta strona każdego plasterka powinna przylegać do dna formy. Ułóż je ciasno, z minimalnymi przerwami. Możesz tworzyć geometryczne układy: koncentryczne pierścienie, proste rzędy lub losowe rozrzucenie — rzymscy rzemieślnicy stosowali wszystkie trzy. Wypełnij wszelkie przerwy między okrągłymi plasterkami drobnymi odłamkami koloru tła (zazwyczaj ciemnoniebieskiego lub czarnego szkła w postaci frytu), aby po stopieniu uzyskać ciągłą powierzchnię.
Materiały do tego kroku:
Fryta szklana100 gWypełnienie tylne zwykłą fryty szklaną
Wypełnienie tylne zwykłą fryty szklaną
Posyp warstwę zwykłej fryty szklanej sodowo-wapniowej (rozdrobnionej do ziarna o wielkości 2–5 mm) na ułożone plasterki laski, tworząc tylną ścianę miski. Ta warstwa podkładowa powinna mieć około 5–6 mm grubości. Użyj kompatybilnego przezroczystego lub lekko barwionego szkła, aby nie przesłaniać wzoru millefiori od tyłu. Delikatnie opukaj formę, aby frytę osiadła między plasterkami laski i wokół nich.
Materiały do tego kroku:
Fryta szklana300 gStopi plasterki w piecu
Stopi plasterki w piecu
Umieść wypełnioną formę w piecu i podnoś temperaturę powoli — 100 °C na godzinę do 500 °C, utrzymuj przez 30 minut, a następnie kontynuuj do 790–810 °C. Millefiori wymaga nieco niższej temperatury stapiania niż zwykłe odlewanie z frytą — chcesz, aby plasterki i fryta podkładowa połączyły się ze sobą, ale nie płynęły na tyle, by wzory się rozmyły. W 790 °C szkło jest wystarczająco miękkie, aby się połączyć, ale wystarczająco lepkie, aby zachować ostre granice kolorów w każdym plasterku pręta. Utrzymuj temperaturę szczytową przez 45–60 minut — sprawdź przez wziernik, czy powierzchnia jest gładka i błyszcząca.
Wyżarz stopiony element
Wyżarz stopiony element
Obniż temperaturę pieca do 550 °C w ciągu 1 godziny i utrzymuj przez 2 godziny, aby zredukować naprężenia wewnętrzne. Złącze między szkłami o różnych kolorach tworzy dodatkowe punkty naprężeń ze względu na bardzo niewielkie różnice w rozszerzalności cieplnej, przez co wyżarzanie jest w przypadku millefiori jeszcze bardziej krytyczne niż w przypadku zwykłego szkła odlewanego. Po utrzymaniu temperatury studź piec naturalnie przy zamkniętych drzwiczkach — pozwól, aby osiągnięcie temperatury pokojowej zajęło co najmniej 10–12 godzin. Nie otwieraj pieca, gdy temperatura jest powyżej 50 °C.
Wyjmij naczynie z formy
Wyjmij naczynie z formy
Podnieś ostudzony szklany element z glinianej formy. Środek antyadhezyjny z kredy (whiting) powinien umożliwić czyste oddzielenie. Spód (który przylegał do formy) jest powierzchnią prezentacyjną — pokazuje wzór millefiori jako mozaikę kolorowych krążków osadzonych w szkle tła. Górna powierzchnia (tam, gdzie znajdowała się fryta podkładowa) jest chropowata i wymaga szlifowania.
Szlifuj i poleruj tylną powierzchnię
Szlifuj i poleruj tylną powierzchnię
Szlifuj szorstką tylną powierzchnię naczynia na mokrym piaskowcu, aby uzyskać płaską i równą powierzchnię. Następnie wygładź i wyrównaj krawędź. Strona wierzchnia (wzór millefiori) powinna już mieć gładką, błyszczącą powierzchnię dzięki kontaktowi z formą. Jeśli wymaga poprawy, poleruj stopniowo drobniejszym mokrym materiałem ściernym, ale pracuj ostrożnie, aby nie przeszlifować cienkich plasterków laski. Dobrze stopione naczynie millefiori pokazuje każdy wzór kwiatu jako wyraźny, ostro zarysowany medalion osadzony w szkle tła, z intensywnymi, nierozmytymi kolorami.
Materiały do tego kroku:
Piasek drobny100 gPotrzebne narzędzia:
Piaskowiec (ścierny)Sprawdź gotowy wyrób millefiori
Sprawdź gotowy wyrób millefiori
Obejrzyj gotowe naczynie przy silnym świetle. Każdy plasterek laski millefiori powinien wyraźnie pokazywać swój wzór — koncentryczne pierścienie kolorów o ostrych granicach. Szkło tła między plasterkami powinno być gładkie i ciągłe, bez niesklejonych szczelin. Drobne pęcherzyki przy krawędziach plasterków są normalne w tradycyjnej pracy. Pęknięcia między plasterkami wskazują na zbyt niską temperaturę spajania lub niewystarczające odprężanie — jeśli zostaną znalezione pęknięcia, wyrób należy ponownie odprężyć. Udane rzymskie naczynie millefiori to mały majstersztyk cierpliwości i precyzji — każdy drobny wzór kwiatowy zawiera tę samą złożoność, co oryginalny pęk lasek, zmniejszony do kilku milimetrów średnicy.
Materiały
6- Zastępnik
- 5 kgZastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
- 400 gZastępnik
- 100 gZastępnik
Wymagane narzędzia
4- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
- Zastępnik
Materiały z połączonych planów

Casting a Glass Bowl in an Open Mold — Frit-Fusing the Oldest Hollow Glassware
autor: Charlie
Obróbka szkła

Shaping a Core-Formed Glass Vessel — The Oldest Glassworking Technique
autor: Charlie
RZEMIOSŁO

Making Soda-Lime Glass from Raw Materials
autor: Mary
Obróbka szkła
Według tego planu powstaje
Powiązane blueprinty
Te blueprinty dzielą się wiedzą — technikami, materiałami lub zasadami
CC0 Domena publiczna
Ten plan jest udostępniany na licencji CC0. Możesz go swobodnie kopiować, modyfikować, rozpowszechniać i wykorzystywać do dowolnych celów, bez konieczności uzyskiwania zgody.
Wesprzyj Makera kupując produkty przez jego plan, za co zarabia Prowizja Makera ustalony przez sprzedawców, lub stwórz nową iterację tego planu i dołącz go jako połączenie w swoim własnym planie, aby dzielić się przychodami.



