การเขียนอักษรวิจิตรแบบกอทิก — Textura Quadrata

เท็กซ์ทูรา ควอดราตาใช้สัดส่วนเคร่งครัดโดยอิงความกว้างของหัวปากกา สำหรับหัวปากกา 2 มม. ความสูง x เท่ากับ 5 ความกว้างหัวปากกา (10 มม.) — หมุนหัวปากกาตะแคงแล้ววางสี่เหลี่ยมจัตุรัสกว้างเท่าหัวปากกา 5 ช่องซ้อนกันเพื่อวัดให้แม่นยำ ส่วนหางขึ้นและหางลงในเท็กซ์ทูราสั้น — เพียง 2-3 ความกว้างหัวปากกาเหนือหรือใต้ความสูง x (ไม่ยืดยาวอย่างอักษรเอียงอิตาลิก) ตีเส้นฐาน เส้นกลาง (สูงขึ้นไป 5 ความกว้างหัวปากกา) เส้นหางขึ้น (2-3 ความกว้างหัวปากกาเหนือเส้นกลาง) และเส้นหางลง (2-3 ความกว้างหัวปากกาใต้เส้นฐาน) เว้นระยะระหว่างบรรทัดให้น้อย เพื่อให้หางลงของบรรทัดหนึ่งเกือบแตะหางขึ้นของบรรทัดถัดไป — เท็กซ์ทูราเป็นอักษรที่แน่นและถูกบีบอัด นักเขียนอักษรวิจิตรบางคนยังตีเส้นตั้งจาง ๆ เพื่อให้เส้นอักษรตั้งตรง ช่องว่างสีขาวระหว่างสองเส้นควรกว้างประมาณหนึ่งความกว้างเส้น (ดูขั้นตอนที่ 4)

ถือปากกาหัวตัดกว้างทำมุมราว 40 องศากับเส้นฐาน — มุมที่ลาดกว่า 45 องศาที่ครูหลายคนใช้กับอักษรอิตาลิกเล็กน้อยทำให้เส้นตั้งหนาขึ้นเล็กน้อยและเส้นนอนบางลง ช่วยให้เท็กซ์ทูราดูแน่นและหนัก มุมเดียวกันนี้คงไว้ในทุกเส้น รวมทั้งเชิงรูปข้าวหลามตัด ต่างจากการเขียนอักษรอิตาลิกที่รูปทรงตัวอักษรแตกต่างกันมาก เท็กซ์ทูราถูกครอบงำด้วยการซ้ำของเส้นตั้งที่แทบเหมือนกัน — วินัยในการรักษามุมปากกาให้คงที่อย่างสมบูรณ์สำคัญที่สุด ฝึกลากเส้นตั้งขนานกัน: แต่ละเส้นต้องมีความกว้างและมุมเหมือนเส้นก่อนหน้าทุกประการ

เชิงรูปข้าวหลามตัดคือลักษณะเด่นของเท็กซ์ทูรา ควอดราตา (คำว่า «quadrata» หมายถึงปลายรูปข้าวหลามตัดเหล่านี้ คือสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ตั้งอยู่บนมุม) ข้าวหลามตัดไม่ต้องเปลี่ยนมุมปากกา: เมื่อหัวปากกาอยู่ที่มุมของคุณ เส้นสั้น ๆ ลงไปทางขวา ยาวเท่าความกว้างของหัวปากกาเอง จะทิ้งสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่ตั้งบนมุมไว้ การทำข้าวหลามตัดตอนเริ่ม: ที่เส้นกลางลากเส้นเฉียงสั้นนั้น แล้วลากตรงลงโดยไม่ยกปากกา การทำข้าวหลามตัดตอนจบที่เส้นฐาน: จบเส้นลงแล้วปิดท้ายด้วยเส้นสั้นลงไปทางขวาแบบเดียวกัน เกิดเป็นเท้ารูปข้าวหลามตัดที่เข้าชุดกัน ในเท็กซ์ทูราที่เป็นทางการที่สุด ข้าวหลามตัดเหล่านี้มีรูปทรงแน่นอน — แต่ละอันต้องเป็นข้าวหลามตัดที่สะอาดมุมคม ฝึกแถวของเส้นเดี่ยวที่มีข้าวหลามตัดตอนเริ่มและตอนจบจนทุกอันมีขนาดและรูปทรงสม่ำเสมอ

มินิมคืออิฐก้อนพื้นฐานของเท็กซ์ทูรา — เส้นตั้งเส้นเดียวที่มีเชิงรูปข้าวหลามตัดทั้งบนและล่าง ลากจากเส้นกลางลงถึงเส้นฐาน ตัว i คือมินิมหนึ่งเส้นกับจุดรูปข้าวหลามตัดด้านบน (ไม่ใช่จุดกลม — ทำโดยแตะหัวปากกาลงบนกระดาษที่มุม 40 องศาให้เหลือรอยรูปข้าวหลามตัด) ตัว l คือมินิมที่ยืดขึ้นไปถึงเส้นหางขึ้น โดยมีข้าวหลามตัดตอนเริ่มที่ความสูงนั้น ในเท็กซ์ทูรา ระยะห่างระหว่างมินิมภายในคำเดียวกันต้องเท่ากับความกว้างของเส้น — นี่คือสิ่งที่สร้างจังหวะ «รั้วไม้ระแนง» อันสม่ำเสมอซึ่งเป็นตัวตนของอักษรนี้ ลองเขียนคำว่า «minimum» (15 มินิม บวกจุดของ i และเชิง) — ถ้าระยะห่างถูกต้อง มินิมจะดูเป็นแถวของเส้นที่เหมือนกันและสม่ำเสมออย่างสมบูรณ์

ตัว n คือมินิมสองเส้นที่เชื่อมกันด้านบนด้วยเส้นขนบาง ๆ หรือด้วยข้าวหลามตัดที่ซ้อนกัน ในเท็กซ์ทูราแบบเคร่งครัดไม่มีโค้งกลมระหว่างมินิม (ต่างจาก n ของอักษรอิตาลิก) — การเชื่อมเป็นเหลี่ยม: ปลายออกของมินิมแรกพบกับจุดเริ่มของมินิมที่สองที่เส้นกลาง ตัว m คือมินิมสามเส้นที่เชื่อมกัน ตัว h คือก้านที่มีหางขึ้น โดยมีมินิมเส้นที่สองเชื่อมเข้าแบบเหลี่ยมที่เส้นกลาง เหมือนใน n ตัว u คือมินิมสองเส้นที่เชื่อมกันด้านล่างด้วยเส้นเท้าแบบเหลี่ยม สังเกตว่าทั้งหมดคล้ายกันเพียงใด — n, m, h และ u ต่างกันที่ความสูงและตำแหน่งของเส้นเชื่อมเป็นหลัก ไม่ใช่รูปทรงที่ต่างกันโดยพื้นฐาน ความเหมือนกันนี้เป็นความตั้งใจ: สร้างลักษณะคล้ายผ้าทอ แม้จะทำให้เท็กซ์ทูราขึ้นชื่อว่าอ่านเร็วได้ยากก็ตาม

ในเท็กซ์ทูรา ควอดราตา ตัวอักษรกลมไม่ได้กลม — สร้างจากเส้นเหลี่ยมที่เพียงแต่สื่อถึงความกลม ตัว o ทำจากเส้นโค้งสองเส้นที่มาบรรจบกันเป็นจุดแหลมด้านบนและล่าง ได้วงรีหกเหลี่ยมหรือวงรีแบบเหลี่ยม แต่ละโค้งโดยเนื้อแท้คือมินิมที่โค้งเล็กน้อย ตัว c คือครึ่งซ้ายของ o แบบเหลี่ยม มีเส้นสั้นด้านบน ตัว e คือ c ที่เส้นบนวกกลับมาปิดที่ก้าน เกิดเป็นตาเล็ก ๆ แบบเหลี่ยมในครึ่งบน ตัว d, b, p และ q รวมท้องแบบเหลี่ยมเข้ากับมินิมที่มีหางขึ้นหรือหางลง การจัดการโค้งด้วยเหลี่ยมคือสิ่งที่ทำให้เท็กซ์ทูราดูต่างจากอักษรอิตาลิกหรือคอปเปอร์เพลต (Copperplate) อย่างมาก — ในรูปแบบที่เป็นทางการที่สุดแทบไม่มีเส้นโค้งจริงเลย ตัวอักษร «กลม» ทุกตัวยังคงจังหวะแนวตั้งเดียวกับตัวอักษรที่สร้างจากมินิม

เขียนตัวพิมพ์เล็กของเท็กซ์ทูราให้ครบ: a ของเท็กซ์ทูรามีสองชั้น — มินิมทางขวา มีเส้นหัวสั้นแบบเหลี่ยมด้านบน และท้องเล็กปิดแบบเหลี่ยมในครึ่งล่าง ตัว f มีเส้นหางขึ้นสูงที่โค้งไปทางขวาเล็กน้อยที่ยอด และมีขีดขวางที่เส้นกลาง ตัว g มีท้องแบบเหลี่ยม หางลงสั้น และเส้นปิด ตัว r และ s มีลักษณะเฉพาะ: r ของเท็กซ์ทูรามีเส้นไหล่เล็ก ๆ แบบเหลี่ยม (เล็กกว่าของ r อิตาลิกมาก) s ยาว (ſ) เป็นมาตรฐานในตำรายุคกลาง — เส้นสูงคล้าย f แต่ไม่มีขีดขวาง ท้ายคำใช้ s กลมอย่างที่เรารู้จักทุกวันนี้ ตัว w, x, y, z สร้างจากมินิมและเส้นเฉียงพร้อมเชิงรูปข้าวหลามตัดแบบเดียวกัน เขียนตัวอักษรให้ครบและฝึกแต่ละตัวจนสัดส่วนและมุมคงที่

เขียนคำเต็มและประโยคสั้น ๆ ด้วยเท็กซ์ทูรา ควอดราตา ระยะห่างระหว่างตัวอักษรต้องเท่ากับความกว้างของมินิมหนึ่งเส้นพอดีตลอดทั้งข้อความ — สิ่งนี้สำคัญยิ่งต่อผลลัพธ์แบบรั้วสาน หากหรี่ตามองกลุ่มข้อความเท็กซ์ทูราที่เขียนดี เส้นดำและช่องว่างสีขาวควรเกิดเป็นลวดลายที่สม่ำเสมอมีจังหวะ ไม่มีรูโหว่หรือจุดทึบ ข้อความฝึกที่นิยมคือตอนต้นของบทข้าแต่พระบิดาภาษาละติน («Pater noster, qui es in caelis») หรือข้อความตอนใดก็ได้จากแหล่งยุคกลาง เท็กซ์ทูราเติมพื้นที่ข้อความอย่างหนาแน่น ความโปร่งของหน้ามาจากขอบกระดาษรอบ ๆ หลังเขียนหนึ่งย่อหน้า ให้ถอยออกมาประเมินพื้นผิวโดยรวมก่อนพิจารณาทีละตัวอักษร

ตัวพิมพ์ใหญ่ประดับ (เวอร์ซัล) ที่ใช้คู่กับเท็กซ์ทูราแตกต่างจากตัวพิมพ์เล็กอย่างมาก: ใหญ่ วิจิตร และมักอิงรูปทรงแบบลอมบาร์ดหรืออันเชียล แทนระบบมินิมแบบเหลี่ยม เวอร์ซัลมักวาดด้วยหลายเส้นและบางครั้งลงสีทึบ แทนที่จะเขียนด้วยการลากปากกาครั้งเดียว วิธีฝึกอย่างง่าย: ใช้รูปทรงตัวพิมพ์ใหญ่โรมันสูงราว 7-8 ความกว้างหัวปากกา วาดด้วยปากกาหัวตัดกว้างด้ามเดิม เพิ่มเชิงรูปข้าวหลามตัดเล็ก ๆ และลวดลายแบบเหลี่ยม ในต้นฉบับตัวเขียนยุคกลาง เวอร์ซัลมักเขียนด้วยหมึกแดง (รูบริเคชัน) หรือประดับอย่างวิจิตรด้วยทองคำเปลวและลวดลายระบายสี (อิลลูมิเนชัน) สำหรับการฝึก ให้เขียนตัวพิมพ์ใหญ่ด้วยหมึกดำเดิมแต่เว้นพื้นที่รอบ ๆ ให้มาก — ตัวพิมพ์ใหญ่ของเท็กซ์ทูราต้องการที่ว่างให้หายใจเพราะตัวพิมพ์เล็กแน่นมาก

วางแผนหน้าฝึกเต็มหน้าในแบบต้นฉบับตัวเขียนยุคกลาง เลือกข้อความยาว 8-15 บรรทัด ตีเส้นนำด้วยดินสออย่างระมัดระวัง เขียนข้อความด้วยเท็กซ์ทูรา ควอดราตาโดยเว้นระยะสม่ำเสมอ เพิ่มเวอร์ซัลประดับที่ตอนต้น หากต้องการ ให้เว้นที่ขอบซ้ายไว้สำหรับกรอบลายประดับเรียบ ๆ เมื่อหมึกแห้งสนิท — เวลาแห้งขึ้นกับหมึกและกระดาษ จึงควรทดสอบที่มุมหนึ่งก่อน — ลบเส้นดินสอทั้งหมดด้วยยางลบเนื้อนุ่ม ผลงานที่เสร็จควรแสดงคุณสมบัติสำคัญของเท็กซ์ทูรา ควอดราตา: จังหวะแนวตั้งที่สม่ำเสมออย่างสมบูรณ์ เชิงรูปข้าวหลามตัดที่คงที่ ตัวอักษรกลมแบบเหลี่ยม พื้นผิวข้อความที่แน่น และระยะห่างระหว่างบรรทัดที่น้อยที่สุด นี่คืออักษรที่กำหนดรูปโฉมของหนังสือยุโรปมานานหลายศตวรรษ — DNA ทางสายตาชุดเดียวกับที่กูเทนแบร์กจำลองลงในตัวพิมพ์โลหะ