การตีหัวขวานเหล็ก — เครื่องมือที่ถางป่า

ขวานเหล็กเปลี่ยนแปลงการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มากกว่าอาวุธใด ๆ ขวานสำริดมีอยู่แล้ว แต่สำริดอ่อนเกินไปและมีราคาแพงเกินไปสำหรับงานถางพื้นที่หนัก ขวานเหล็กซึ่งแข็งกว่า ถูกกว่า และลับคมใหม่ได้ง่ายกว่า ทำให้ผู้คนในยุคเหล็กสามารถโค่นป่าดั้งเดิมได้ในอัตราที่เปลี่ยนแปลงภูมิทัศน์ทั้งหมด พื้นที่ที่ถางแล้วกลายเป็นไร่นา และไร่นาก็กลายเป็นอารยธรรม

หัวขวานเหล็กถูกตีขึ้นจากแท่งเหล็กดัดชิ้นเดียวด้วยเทคนิคที่เรียกว่าการเจาะและขยาย: มีการเจาะรูตรงกลาง (ตา) ผ่านแท่งเหล็กเพื่อใส่ด้ามไม้ จากนั้นใช้ตัวขยายเรียวสอดผ่านเพื่อปรับตาให้เป็นรูปวงรี ใบขวานถูกดึงออกจากด้านหนึ่งของตา และส่วนหัวทื่อ (ด้านตีที่แบน) ถูกทิ้งให้หนักอยู่อีกด้านเพื่อความสมดุล

คมตัดถูกทำให้แข็งด้วยการคาร์บูไรซ์แบบอัดหรือการเชื่อมเหล็กกล้า ซึ่งใช้หลักการเดียวกับมีดและสิ่วเหล็ก ขวานเหล็กที่ตีขึ้นอย่างดีสามารถใช้งานประจำวันได้หลายสิบปี และลับคมได้หลายร้อยครั้งก่อนที่คมเหล็กกล้าจะสึกหมด