Planté Kurşun-Asit Pili

1859'dan önceki her pil tek yönde çalışıyordu. Boşaltırdınız ve çinko biterdi; tek onarım yeni metaldi. 1859'da Gaston Planté, kauçuk şeritlerle ayrılmış iki kurşun folyoyu sarmal biçimde sardı, seyreltik sülfürik asit içine koydu ve tepkimeyi bir akımla geri itip enerjiyi yeniden alabildiğini gördü. Bunu 1860'ta Fransız Bilimler Akademisi'ne bildirdi. Kimya bu konuda alışılmadık ölçüde nettir. Doluyken pil, asit içinde süngerimsi kurşuna karşı kurşun dioksittir; boşken iki plaka da aynı maddedir, kurşun sülfat, ve asidin önemli bir kısmı suya dönüşmüştür. İşte bu son nokta yararlı bir kazadır: elektrolit bir SEYİRCİ değil, bir TEPKENDİR, dolayısıyla sıvının yoğunluğu doluluk durumunu söyler. Bir şamandıra ve bir cam boru yakıt göstergesi demektir ve başka hiçbir yaygın pil bunu sunmaz. Planté'ye bunun bedeli zamandı. Plaka yapmıyordu; kurşun folyo yapıyor, sonra ondan plakaları YAPIYORDU: yüzey yeterince derine dönüşene dek defalarca şarj edip boşaltarak. Formasyon haftalar, aylar sürüyordu; kurşun-asidin satılabilir olmasından yirmi iki yıl önce var olmasının nedeni budur. Bu tek sorun, bu zincirdeki bir sonraki planın bütün konusudur. Hiç patent almadı. Dünyadaki hemen her arabayı çalıştıran pil, dünyaya bir akademide okunan bir bildiri olarak girdi.