คานหลาว (khan lao) — ដងឫស្សីពីរម៉ែត្រ ចុងរាង "មាត់ត្រីឆ្លាម" សម្រាប់លីកណ្ដាប់ស្រូវច្រើនក្នុងពេលតែមួយ

"ឈើដែលប្រើធ្វើ คานหลาว គឺឫស្សីត្រង់; คานหลาว នីមួយៗវែងប្រហែល 2 ម៉ែត្រ។ គេហាលឫស្សីនឹងថ្ងៃ ឬអាចអាំងលើភ្លើង; ចិតថ្នាំងឱ្យរលោង គ្មានកន្ទុយ; បន្ទាប់មកប្រើកាំបិតចិតចុងឫស្សីទាំងពីរឱ្យស្រួច ដែលហៅថា មាត់ត្រីឆ្លាម។" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន, អ្នកនិពន្ធ ธันวดี สุขประเสริฐ, CC BY 4.0)

រើសឫស្សីត្រង់ ចាស់ល្អ កាត់វែងប្រហែល 2 ម៉ែត្រ ហើយហាលនឹងថ្ងៃ ឬអាំងលើភ្លើង។

ចិតថ្នាំងឫស្សីឱ្យរលោងពេញប្រវែង គ្មានកន្ទុយ។

ចិតចុងទាំងពីរជាចុងស្រួចទ្រេត ទ្រេតឆ្លាស់គ្នា វែងប្រហែល 20-30 cm ស្រួចល្មមចាក់ទម្លុះកណ្ដាប់។

រូបថតពិតនៃ คานหลาว (khan lao) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ ธันวดี สุขประเสริฐ (Thanwadi Sukprasoet), CC BY 4.0)

ចាក់ចុង คานหลาว ចូលកណ្ដាលកណ្ដាប់ស្រូវ នៅផ្នែកខាងក្រោមដែលកណ្ដាប់ចង (เคน็ดข้าว (kanet khao)); ចាក់កណ្ដាប់ច្រើននៅចុងនីមួយៗ ហើយលីទៅគំនរស្រូវ។ ក្រៅពីកណ្ដាប់ស្រូវ គេក៏ប្រើវាលីសំណាប ស្មៅវេទីវើ (vetiver) ស្បូវ (Imperata cylindrica) និងកណ្ដាប់ស្មៅផងដែរ។

បើធ្វើពីឫស្សីចាស់ល្អ ហើយទុកដាក់បានល្អ ការពារពីដង្កូវស៊ីឈើ វាប្រើបានយ៉ាងហោចណាស់ 5 ឆ្នាំ។ សព្វថ្ងៃកសិករកម្រប្រើ คานหลาว ព្រោះម៉ាស៊ីនបោកស្រូវមកដល់ទីលាននៅស្រែ។ ប្រភព៖ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន), មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃតាមប្រពៃណី, "คานหลาว", អ្នកនិពន្ធ ธันวดี สุขประเสริฐ (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0), ដកស្រង់ពី สนม ครุฑเมือง (ពុទ្ធសករាជ 2534)។ **ដែនកំណត់។** ប្រភពមិនផ្ដល់អង្កត់ផ្ចិតឫស្សីទេ; ទំហំក្នុងម៉ូដែលជាឧទាហរណ៍។