คราด (khrat) — ឈើរឹងមួយដើម ធ្មេញស្រួច 10-15 និងដងឫស្សី រាស់ដីដែលភ្ជួររួចឱ្យម៉ត់

"ធ្មេញត្រូវឈូសជាបង្គោលវែងប្រហែល 30 សង់ទីម៉ែត្រ ធំនៅគល់ ហើយស្រួចនៅចុងដែលកោសដី; គល់ធ្មេញនីមួយៗត្រូវដំចូលក្នុងរន្ធដែលចោះលើធ្នឹម; រន្ធត្រូវដាប់ឱ្យជាការ៉េដោយដែកដាប់ ហើយគល់ធ្មេញនីមួយៗក៏ត្រូវឈូសជាការ៉េដែរ។" (មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ អ្នកនិពន្ធ สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang), CC BY 4.0)

ប្រើក្ដារឈើរឹងដូចជា mai daeng, pradu ឬ teng ហើយឈូសឱ្យរលោង។ ចោះរន្ធធ្លុះដល់ខាងលើ 10-15 រន្ធ ឃ្លាតគ្នាល្មម ហើយដាប់ឱ្យបួនជ្រុង។ ចោះរន្ធពីរទៀតសម្រាប់សសរដៃកាន់ និងពីរសម្រាប់ដងអូស។

ចាំងឈើជាស្នៀតវែងប្រហែល 30 cm ធំនៅគល់ និងស្រួចនៅចុង។ ចាំងគល់ឱ្យបួនជ្រុង ហើយដំចូលរន្ធឈើទ្រូង បើរលុង ដំក្រូចឈើបន្ថែម។

ភ្ជាប់សសរពីរដោយភ្ជាប់ឈើទៅដៃកាន់ដែលវែងប្រហាក់ប្រហែលឈើទ្រូង ហើយចាំងដៃកាន់ឱ្យមូល។ ដាក់គល់ឫស្សីពីរដើមវែង 3-5 ម៉ែត្រចូលរន្ធរបស់វានៅឈើទ្រូង ដំក្រូចឈើឱ្យណែន ហើយភ្ជាប់ចុងទាំងពីរជារាងទង់ត្រីកោណ។

រូបថតពិតនៃ คราด (khrat) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang), CC BY 4.0)

ចងខ្សែស្បែកឆៅ (nang hua khrat) ឬខ្សែធំនៅចុងដងអូស ហើយចងភ្ជាប់កណ្ដាលនឹមគោ ឬក្របី។ ទុកឱ្យធ្មេញកកាយដីភ្ជួររួចឱ្យរលុង និងម៉ត់។ ដើម្បីកកាយឱ្យជ្រៅជាងនេះ សង្កត់ដៃកាន់ ឬឈរលើឈើទ្រូង។ khrat ក៏អាចពង្រាបដីបានដែរ។

khrat សម្រាប់គោ ឬក្របីមួយក្បាលតូច ធ្មេញតិច សម្រាប់ពីរក្បាលវែងជាង ធ្មេញច្រើនជាង។ នៅកន្លែងខ្លះ ធ្មេញធ្វើពីដែកជំនួសឈើ។ សព្វថ្ងៃគេប្រើរនាស់ដែក និងគោយន្តដៃជំនួសវិញ។ ប្រភព៖ មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃបែបប្រពៃណី "คราด" (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0)។ **ដែនកំណត់** ប្រភពមិនផ្ដល់គម្លាតរវាងធ្មេញ ឬទំហំដៃកាន់ទេ។