กระต่ายขูดมะพร้าว (krataai khut maphrao) ("ទន្សាយកោសដូង") — កៅអីឈើមានផ្លែដែកមានធ្មេញ ដែលកោសដូងឱ្យល្អិត

"អ្នកភូមិកោសដូងស្រាលៗ មិនសង្កត់ខ្លាំងពេក ព្រោះបើសង្កត់ខ្លាំង ខ្ទិះដូងពិបាកច្របាច់។ បើកោសស្រាលៗ សាច់ដូងចេញជាសរសៃល្អិត ដូច្នេះខ្ទិះដូងងាយច្របាច់ ហើយបានច្រើនជាង។" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន, អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ, CC BY 4.0)

ធ្វើតួពីឈើរឹង ជារាងកៅអីវែងមានជើងនៅចុងទាំងពីរ; ឆ្លាក់ ឬធ្វើចុងម្ខាងជារាងក្បាលសត្វ ឧទាហរណ៍ទន្សាយ។ អារប្រឡាយមួយនៅមាត់សម្រាប់ផ្លែមានធ្មេញ។ ធ្វើកម្ពស់ឱ្យស្រួលអង្គុយ។

កាត់សន្លឹកដែកអ៊ីណុកជាបន្ទះមូល ដុសគែមខាងមុខរបស់វាដោយឯកឱ្យជាធ្មេញតូចៗដូចធ្មេញរណារ ដូចក្នុងរូបថតពិត ហើយធ្វើឱ្យរលោងនូវគែមដែលភ្ជាប់នឹងមាត់។

ដាក់បន្ទះមានធ្មេញឱ្យរាបលើមាត់នៅចុងតួឈើ ដោយគែមមានធ្មេញលយចេញទៅមុខ ហើយមួលភ្ជាប់ឱ្យជាប់ដោយខ្ចៅ។

រូបថតពិតនៃ กระต่ายขูดมะพร้าว (krataai khut maphrao) ពី พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านหนองบัวโคก บุรีรัมย์ (Nong Bua Khok Folk Museum, Buriram) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)

អង្គុយបែកជើងសងខាង ឬបត់ជើងទៅម្ខាងនៃឧបករណ៍ ហើយត្រដុសសាច់ដូងលើធ្មេញស្រាលៗ ដោយមិនសង្កត់ ឱ្យវាចេញជាសរសៃល្អិត។ កោសតែពេលធ្វើម្ហូបប៉ុណ្ណោះ ព្រោះដូងកោសរួចទុកយូរនឹងជូរ។

នៅតំបន់កណ្ដាល និងឦសាន គេហៅវាថា กระต่ายขูดมะพร้าว (krataai khut maphrao); នៅភាគខាងត្បូង เหล็กขูด (lek khut); ហើយនៅភាគខាងជើង แมวขูดมะพร้าว (maew khut maphrao) ឬ งอง (ngong)។ ក្រោយមក តួក៏ធ្វើជារាងសត្វផ្សេងៗទៀតដែរ ដូចជាឆ្មា ឆ្កែ បក្សី កណ្ដុរ សិង្ហ អណ្ដើក ឬត្រកួត។ សព្វថ្ងៃគេប្រើវាតិចជាង ព្រោះមានឧបករណ៍កោសមួលដោយដៃ និងដោយម៉ូទ័រ ព្រមទាំងខ្ទិះដូងស្រាប់។ ប្រភព៖ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន), មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃតាមប្រពៃណី, "กระต่ายขูดมะพร้าว", អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0), ពី พิพิธภัณฑ์พื้นบ้านหนองบัวโคก (Nong Bua Khok Folk Museum), បុរីរម្យ។ **ដែនកំណត់។** ប្រភពមិនផ្ដល់ទំហំទេ; ទំហំក្នុងម៉ូដែលជាឧទាហរណ៍។ យើងប្រើបន្ទះដែកអ៊ីណុកជំនួសបន្ទះដែក។