รองเท้าไม้ (rong thao mai) (ស្បែកជើងឈើ) — បាតឈើម៉ៃសាក់រាងជើង មានរន្ធបីសម្រាប់ខ្សែក្រចៅ ពាក់ក្នុងព្រៃការពារបន្លា

"ដើម្បីធ្វើស្បែកជើងឈើ ត្រូវយកបន្ទះឈើម៉ៃសាក់កម្រាស់ 1-2 សង់ទីម៉ែត្រ វែងស្មើជើងអ្នកពាក់ ធ្វើជាបាត; ចាំងបន្ទះជាពីរបំណែករាងជើង ហើយខួងរន្ធមូលបី សម្រាប់ស៊កខ្សែ។ ខ្សែអាចជាខ្សែស្បែកសត្វ ឬខ្សែក្រចៅ ប៉ុន្តែភាគច្រើនប្រើក្រចៅ។" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន, អ្នកនិពន្ធ สนม ครุฑเมือง, CC BY 4.0)

ឈរលើបន្ទះឈើរឹងកម្រាស់ 1-2 cm ហើយគូសគ្រោងជើងទាំងពីរ; ចាំង និងកាត់តាមគ្រោង ហើយធ្វើគែមឱ្យរលោង។

ខួងរន្ធមូលបីលើបាតនីមួយៗ៖ មួយនៅចន្លោះមេជើង និងម្រាមទីពីរ ហើយពីរនៅសងខាងពាក់កណ្ដាលជើង។

ស៊កខ្សែក្រចៅតាមរន្ធមុខ បែងចែកជាខ្សែពីរទៅរន្ធចំហៀងទាំងពីរ ចងចំណងឱ្យជាប់នៅក្រោមបាត ហើយកែប្រវែងឱ្យត្រូវជើង។

រូបថតពិតនៃ รองเท้าไม้ (rong thao mai) ពី ศูนย์วัฒนธรรมไทลื้อ (วัดหย่วน) (Tai Lue Cultural Centre (Wat Yuan)) (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ สนม ครุฑเมือง (Sanom Khrutmueang), CC BY 4.0)

មុនពាក់ ត្រាំខ្សែក្នុងទឹក ឬសើមដោយដៃ ឱ្យវាទន់ ហើយមិនកកិតចន្លោះម្រាមជើង។ អ្នកភូមិតែងកាន់វានៅដៃ ហើយពាក់នៅពេលទៅដល់ព្រៃមានបន្លា។

កាលពីមុន ជនជាតិថៃកម្រពាក់ស្បែកជើង; ស្បែកជើងឈើធ្វើឡើងសម្រាប់ចូលព្រៃរកផ្សិត ទំពាំង និងផ្លែឈើព្រៃ។ ក្រោយមក ស្បែកជើងកៅស៊ូ និងស្បែកជើងហ្វូមបានជំនួសវា។ ប្រភព៖ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិនថន), មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃតាមប្រពៃណី, "รองเท้าไม้", អ្នកនិពន្ធ สนม ครุฑเมือง (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0), ពី ศูนย์วัฒนธรรมไทลื้อ (วัดหย่วน) (Tai Lue Cultural Centre, Wat Yuan), ភាយ៉ៅ។ **ដែនកំណត់។** ប្រភពមិនផ្ដល់ទីតាំងរន្ធទេ; ទីតាំងក្នុងម៉ូដែលជាឧទាហរណ៍។ បន្ទះឈើរឹងណាក៏អាចជំនួសម៉ៃសាក់បាន។