คานหลาว (khan lao) — "सार्कको मुख" आकारका टुप्पा भएको दुई मिटरको बाँसको लौरो, एकैपटक धेरै धानका मुठा बोक्न

"คานหลาว का लागि सिधा बाँस प्रयोग हुन्छ; हरेक คานหลาว करिब २ मिटर लामो हुन्छ। बाँसलाई घाममा सुकाइन्छ वा आगोमा सेकाउन सकिन्छ; आँख्लाहरू चिल्लो गरी ताछिन्छन्, काँडारहित; त्यसपछि चक्कुले बाँसका दुवै छेउ तिखारिन्छ, जसलाई सार्कको मुख भनिन्छ।" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, लेखक ธันวดี สุขประเสริฐ, CC BY 4.0)

सिधा, पूरै छिप्पिएको बाँस छान्नुहोस्, करिब २ मिटर लामो काट्नुहोस्, र घाममा सुकाउनुहोस् वा आगोमा सेकाउनुहोस्।

बाँसका आँख्ला पूरै लम्बाइभरि चिल्लो गरी ताछ्नुहोस्, काँडारहित।

दुवै छेउलाई छड्के टुप्पामा ताछ्नुहोस्, पालैपालो उल्टोतिर ढल्केका, करिब २०-३० cm लामा, मुठा छेड्न पुग्ने गरी तिखा।

คานหลาว (khan lao) का वास्तविक तस्बिरहरू (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र, लेखक ธันวดี สุขประเสริฐ (Thanwadi Sukprasoet), CC BY 4.0)

คานหลาว को टुप्पो धानको मुठाको बीचमा, मुठा बाँधिएको तल्लो भाग (เคน็ดข้าว (kanet khao)) मा घोच्नुहोस्; हरेक छेउमा धेरै मुठा घोचेर धानको थुप्रोसम्म बोक्नुहोस्। धानका मुठाबाहेक यसले बिरुवा, खस, खर (Imperata cylindrica) र घाँसका भारी पनि बोकिन्छ।

पूरै छिप्पिएको बाँसबाट बनाएर घुनबाट जोगाई राम्ररी राखेमा यो कम्तीमा ५ वर्ष टिक्छ। आज किसानहरू คานหลาว विरलै प्रयोग गर्छन्, किनकि थ्रेसर मेसिन खेतको खलासम्मै आउँछ। स्रोत: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (सिरिन्धोर्न मानवशास्त्र केन्द्र), परम्परागत दैनिक वस्तुहरूको डाटाबेस, "คานหลาว", लेखक ธันวดี สุขประเสริฐ (लाइसेन्स CC BY 4.0), สนม ครุฑเมือง (बुद्ध संवत् २५३४) लाई उद्धृत गर्दै। **सीमाहरू।** स्रोतले बाँसको व्यास दिँदैन; मोडेलको नाप उदाहरण हो।