Tworzenie czarnego pigmentu z kości — prażenie kości zwierzęcych w ciepłą czerń dawnych mistrzów malarstwa

Zacznij od dokładnie oczyszczonych i odtłuszczonych kości zwierzęcych — kości nóg bydła oraz kości stawowe sprawdzają się dobrze. Kości powinny być wolne od mięsa, tłuszczu, szpiku i tkanki łącznej. W przypadku surowych kości gotuj je w wodzie przez 2–3 godziny, wyskrob do czysta, a następnie namaczaj w kilku wymianach wody przez kilka dni, aby usunąć pozostałości tłuszczu. Pozostaw oczyszczone kości do całkowitego wyschnięcia na słońcu przez kilka dni. Połam lub przetnij suche kości na kawałki o długości około 3–5 cm — mniejsze kawałki równomiernie się prażą.

Ciasno upchnij kawałki kości w ogniotrwałym glinianym tyglu lub grubym ceramicznym garnku z przylegającą pokrywką. Naczynie MUST być szczelnie zamknięte, aby wykluczyć dostęp tlenu — jeśli dostanie się powietrze, kości spalą się do białego popiołu fosforanu wapnia zamiast zwęglić się na czarno. Uszczelnij pokrywkę pastą z gliny zmieszanej z wodą, wciśniętą we wszystkie szczeliny. Pozostaw jeden mały otwór wentylacyjny (o średnicy 2-3 mm), aby umożliwić ucieczkę gazów — zapobiega to pękaniu naczynia pod ciśnieniem. Otwór powinien być na tyle mały, aby powietrze nie mogło wpływać do środka, a substancje lotne mogły się z niego wydostawać.

Umieść szczelnie zamknięty tygiel w piecu węglowym lub piecu do wypalania i stopniowo podnieś temperaturę do 400-700°C. Utrzymuj tę temperaturę przez 2-3 godziny. Podczas pierwszej godziny zobaczysz dym i lotne gazy uchodzące z otworu wentylacyjnego — są to produkty pirolizy (oleje, smoły, amoniak) powstające przy rozkładzie materii organicznej. Gdy otwór wentylacyjny przestanie dymić, kalcynacja jest zakończona. Jeśli dym jest żółtawo-biały, proces przebiega prawidłowo; jeśli ustanie całkowicie, karbonizacja dobiegła końca. Nie przekraczaj 700°C — powyżej tej temperatury węgiel zaczyna się spalać nawet w szczelnym naczyniu, dając biały popiół kostny zamiast czarnego węgla kostnego.

Pozwól piecowi i tyglowi ostygnąć COMPLETELY przed otwarciem — to zajmuje 8-12 godzin lub całą noc. Nie przyspieszaj chłodzenia ani nie otwieraj tygla, gdy jest ciepły: gorący węgiel kostny zapala się natychmiast po zetknięciu z powietrzem. Gdy ostygnie, rozbij gliniane uszczelnienie i zdejmij pokrywkę. Kości powinny być równomiernie czarne jak smoła w całej objętości, twarde i lekko metalicznie dźwięczące po opukaniu. Jeśli jakieś kawałki są w środku szare lub białe, były wystawione na działanie powietrza — odrzuć je. Jeśli kawałki są brązowe, były niedopalone — odłóż je do ponownego wypalenia.

Rozkrusz prażone kości w moździerzu tłuczkiem — są twarde, ale kruche i łatwo się rozpadają. Najpierw rozetrzyj je na gruby proszek, następnie przenieś na szklaną płytę i szkiel szklanym tłuczkiem, dodając kilka kropli wody, aby zapobiec pyleniu. Czerń kostna rozciera się na gładki, aksamitny proszek — drobniejszy niż zmielony surowy węgiel drzewny, ponieważ matryca z fosforanu wapnia zapewnia strukturę. Kontynuuj ucieranie, aż proszek będzie zupełnie gładki między palcami. Przesiej przez drobne sito (120 mesh lub drobniejsze), aby usunąć nierozdrobnione fragmenty. Gotowy pigment przechowuj w szczelnie zamkniętym szklanym słoiku. Czerń kostna jest gotowa do zmieszania z dowolnym spoiwem malarskim — szczególnie ceniona w farbach olejnych za ciepłą, kryjącą czerń i łagodne działanie przyspieszające schnięcie.