
การสร้างเครื่องเป่าลมกล่อง — ลมหายใจที่ทำให้โลหะเชื่อฟังไฟ
เครื่องเป่าลม (bellows) เป็นหนึ่งในอุปกรณ์กลไกที่มีผลกระทบมากที่สุดที่เคยสร้างขึ้น หากไม่มีการอัดลมเข้า ไฟถ่านจะไปถึงอุณหภูมิประมาณ 800–900 °C ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้ทองแดงอ่อนตัวแต่ไม่พอที่จะถลุงเหล็ก หลอมแก้ว หรือตีเหล็กกล้า แต่เมื่อใช้เครื่องเป่าลมส่งลมต่อเนื่อง ไฟเดียวกันจะไปถึง 1300–1500 °C ซึ่งเปิดประตูสู่ประวัติศาสตร์โลหะวิทยาทั้งหมดตั้งแต่ยุคสำริดจนถึงการปฏิวัติอุตสาหกรรม
หลักการทำงานนั้นเรียบง่าย: ห้องที่ยืดหยุ่นได้จะขยายตัวสลับกับการอัดตัว (ดูดอากาศเข้าทางวาล์วทางเข้าทิศทางเดียว) และอัดตัว (ดันอากาศออกทางหัวฉีด) วาล์วทางเข้าเป็นชิ้นส่วนสำคัญที่สุด คือแผ่นหนังที่เปิดเมื่อห้องขยายตัวและปิดสนิทเมื่อถูกอัด ทำให้อากาศไหลได้ทิศทางเดียว นี่คือหลักการเดียวกับที่ใช้ในปั๊มลูกสูบทุกชนิด ที่สูบลมจักรยาน และวาล์วไอดีของเครื่องยนต์สันดาปภายใน
พิมพ์เขียวนี้ครอบคลุมการสร้างเครื่องเป่าลมกล่องแบบมีบานพับห้องเดียว ประกอบด้วยไม้กระดานเนื้อแข็งสองแผ่นเชื่อมกันด้วย 'ปอด' หนัง มีวาล์วแผ่นและหัวฉีดทองแดง นี่คือรูปแบบพื้นฐานที่เครื่องเป่าลมตีเหล็กขนาดใหญ่ทั้งหมดพัฒนามา เครื่องเป่าลมแบบสองทิศทางขนาดใหญ่ก็คือการนำห้องสองห้องนี้มาใช้แผ่นกลางร่วมกัน เพื่อให้ห้องหนึ่งเติมลมขณะอีกห้องหนึ่งเป่า ทำให้ได้กระแสลมต่อเนื่อง เมื่อเข้าใจห้องเดียวนี้อย่างถ่องแท้ คุณจะเข้าใจวิศวกรรมเบื้องหลังเครื่องเป่าลมทุกเครื่องที่เคยสร้างขึ้น
คำแนะนำ
เข้าใจกลไกของสูบลมแบบพับและวาล์วทางเดียว
เข้าใจกลไกของสูบลมแบบพับและวาล์วทางเดียว
สูบลมแบบพับทำงานโดยสลับการขยายตัวและการอัดตัวของห้องปิดผนึก เมื่อยกแผ่นบนขึ้น ปริมาตรห้องจะเพิ่มขึ้น ความดันลดต่ำกว่าบรรยากาศ และวาล์วดูดอากาศเปิดออก ทำให้อากาศไหลเข้ามา เมื่อกดแผ่นบนลง ความดันจะเพิ่มขึ้น วาล์วดูดอากาศปิดสนิท และอากาศจะถูกดันออกทางหัวฉีดที่ด้านหน้า
สูบลมแบบพับยุคแรกคือสูบลมแบบหม้อ (สูบลมแบบจาน) ซึ่งเป็นหม้อดินเผาปิดทับด้วยแผ่นหนังยืดหยุ่นที่หลวม และใช้มือกดลงเพื่อทำงาน ภาพวาดในสุสานอียิปต์โบราณราวปี 1500 BCE ที่เมืองธีบส์ แสดงให้เห็นคนงานใช้สูบลมแบบหม้อคู่โดยเหยียบสลับกันไป สูบลมแบบกล่องมีบานพับ ซึ่งมีแผ่นไม้สองแผ่นและด้านข้างเป็นหนัง ปรากฏขึ้นในภายหลังและกลายเป็นสูบลมตีเหล็กมาตรฐานในยุโรปตลอดยุคกลางและหลังจากนั้น สูบลมจีนใช้แนวทางที่ต่างออกไป คือสูบลมกล่องลูกสูบแบบออกแรงสองทาง ซึ่งส่งลมทั้งในจังหวะดันและจังหวะดึง
สูบลมกล่องห้องเดียวที่อธิบายไว้ที่นี่เป็นหน่วยพื้นฐาน เมื่อนำสองหน่วยมาใช้แผ่นกลางร่วมกัน จะได้สูบลมขนาดใหญ่แบบออกแรงสองด้าน ที่ให้การไหลของอากาศอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเป็นแบบที่พบในร้านตีเหล็กดั้งเดิมทุกแห่ง
เลือกไม้เนื้อแข็งสำหรับแผ่นไม้ทั้งสองแผ่น
เลือกไม้เนื้อแข็งสำหรับแผ่นไม้ทั้งสองแผ่น
แผ่นไม้ด้านบนและด้านล่าง (เรียกว่า 'leaves') ต้องแข็งแรง มั่นคง และทนต่อการบิดงอ ไม้โอ๊กและไม้แอชเหมาะที่สุด เพราะทั้งสองชนิดมีเนื้อแน่น แข็ง และทนต่อการแตกร้าวภายใต้แรงกดซ้ำ ๆ หลีกเลี่ยงไม้เนื้ออ่อน (เช่น ไม้สนและไม้สปรูซ) เพราะโค้งงอได้ง่ายเกินไปและยึดตะปูเข็มได้ไม่ดี แผ่นไม้ควรหนาอย่างน้อย 20 มม. ยาวประมาณ 60 ซม. และกว้าง 25 ซม. แผ่นไม้ที่ตัดแบบควอเตอร์ซอว์ทนต่อการบิดงอได้ดีที่สุด
แผ่นไม้ทั้งสองแผ่นต้องเรียบ แห้ง และไม่มีตาไม้ในบริเวณที่ใช้งาน ตาไม้ทำให้เนื้อไม้อ่อนแอลงตรงจุดที่รับแรงและทำให้เกิดช่องว่างที่อากาศรั่วเข้าได้ ตรวจสอบความเรียบโดยวางแผ่นไม้บนพื้นผิวที่ทราบว่าเรียบ หากมีการโยกเยกแสดงว่ามีการบิดหรือโค้งที่ต้องไสออกก่อนดำเนินการต่อ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
แผ่นไม้โอ๊กขาว2 ชิ้นทำเครื่องหมายและตัดแผ่นไม้ให้เป็นรูปเรียว
ทำเครื่องหมายและตัดแผ่นไม้ให้เป็นรูปเรียว
ทำเครื่องหมายแผ่นไม้ทั้งสองแผ่นให้เหมือนกันทุกประการ: ความกว้างเต็ม (25 ซม.) ที่ด้านหลัง (ปลายบานพับ) และเรียวลงประมาณ 8–10 ซม. ที่ด้านหน้า (ปลายหัวฉีด) การเรียวช่วยรวมกระแสลมไปยังหัวฉีด ทำให้ความเร็วลมที่ออกเพิ่มขึ้น ใช้ไม้บรรทัดตรงและดินสอทำเส้นเรียวบนแผ่นไม้ทั้งสองแผ่นพร้อมกัน เพื่อให้เส้นตรงกันพอดี
ตัดตามเส้นเรียวด้วยเลื่อยมือ ให้การตัดตรงและตั้งฉากกับผิวแผ่นไม้ เพราะการตัดเอียงจะทำให้เกิดช่องว่างเมื่อปิดแผ่นไม้ หลังตัดเสร็จ ให้ตรวจสอบว่าแผ่นไม้ทั้งสองเหมือนกันโดยการซ้อนกัน ขอบควรตรงกันพอดีทั้งด้าน
เครื่องมือที่ต้องใช้:
เลื่อยมือปัดมุมขอบตรงที่หนังจะพับ
ปัดมุมขอบตรงที่หนังจะพับ
ปกหนังด้านในจะพันรอบขอบของไม้ทั้งสองแผ่นและต้องพับได้เรียบโดยไม่แตกร้าว ใช้ตะไบไม้ปัดมุมขอบด้านนอกทั้งหมดของไม้ทั้งสองแผ่นให้มีรัศมีประมาณ 5–8 มม. ให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับมุมตรงจุดที่ส่วนเรียวบรรจบกับขอบด้านหลัง เพราะมุมคมจะทำให้หนังแตกหลังจากงอซ้ำหลายครั้ง
ขัดขอบที่ปัดมุมแล้วให้เรียบหลังจากใช้ตะไบ รอยขรุขระหรือเสี้ยนไม้จะขูดหนังและทำให้หนังเสียก่อนเวลา หนังจะพับหลายพันครั้งระหว่างการใช้งาน ดังนั้นทุกพื้นผิวที่หนังสัมผัสต้องเรียบ
เครื่องมือที่ต้องใช้:
ตะไบหยาบสำหรับไม้เจาะรูหัวฉีดที่ขอบด้านหน้า
เจาะรูหัวฉีดที่ขอบด้านหน้า
ทำเครื่องหมายจุดกึ่งกลางของขอบด้านหน้า (แคบ) ของแผ่นล่าง เจาะรูให้พอดีกับเส้นผ่านศูนย์กลางภายนอกของท่อหัวฉีดทองแดง โดยทั่วไปประมาณ 20–25 มม. ใช้ดอกเจาะแบบปากปลั่ง (spade bit) หรือดอกเจาะ forstner เพื่อให้ได้รูกลมเรียบสวย เจาะจากด้านผิวนอกเข้าด้านใน โดยให้ดอกเจาะตั้งฉากกับขอบ รูควรทะลุผ่านความหนาของแผ่นไปจนสุด
หากท่อหัวฉีดเล็กกว่ารูเล็กน้อย ถือว่าใช้ได้ เพราะจะอุดรอยด้วยยางสนหรือกาวอีกที หากรูใหญ่เกินไป ให้ขยายรูอย่างระมัดระวังด้วยตะไบกลม ควรให้การสวมพอดีแน่น แต่ไม่แน่นจนทำให้ไม้แตกเมื่อสอดท่อเข้าไป
เครื่องมือที่ต้องใช้:
ชุดดอกสว่านใบพาย
ตะไบหยาบสำหรับไม้ติดตั้งท่อหัวฉีดทองแดง
ติดตั้งท่อหัวฉีดทองแดง
สอดท่อทองแดง (เส้นผ่านศูนย์กลางภายนอกประมาณ 20 มม. ยาว 15–20 ซม.) เข้าไปในช่องที่เจาะไว้ ทองแดงเหมาะสำหรับทำหัวฉีดเพราะช่วยนำความร้อนออกจากไม้ ทนการกัดกร่อน และสามารถดัดงอเพื่อปรับทิศทางของลมได้ ดันท่อให้ผ่านไปจนยื่นเข้าไปในห้องถุงลมประมาณ 3–4 ซม. และยื่นออกไปทางเตาตีเหล็กประมาณ 10–15 ซม.
อุดรอบท่อตรงจุดที่ผ่านแผ่นไม้ด้วยกาวยางสนหรือส่วนผสมของกาวไม้กับขี้เลื่อย รอยต่อนี้ต้องกันอากาศรั่วได้ หากมีรอยรั่วตรงนี้ แรงดันลมที่ไปถึงเตาตีเหล็กจะลดลง ปล่อยให้วัสดุอุดแห้งสนิทก่อนดำเนินการต่อ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ท่อทองแดง1 ชิ้น
กาวชันสน1 ชิ้นเจาะรูวาล์วดูดอากาศในแผ่นฐานล่าง
เจาะรูวาล์วดูดอากาศในแผ่นฐานล่าง
วาล์วดูดอากาศทำให้อากาศเข้าสู่ห้องเมื่อกระพุ้งลมเปิดออก และปิดสนิทเมื่อกระพุ้งลมถูกบีบอัด ทำเครื่องหมายรูสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดประมาณ 5 ซม. × 3 ซม. บนแผ่นฐานล่าง ตำแหน่งประมาณหนึ่งในสามของระยะจากด้านหลัง (ด้านที่กว้าง) การวางตำแหน่งนี้ทำให้วาล์วอยู่ในบริเวณที่ปริมาตรเปลี่ยนแปลงมากที่สุด ซึ่งแรงดูดจะแรงที่สุด
เจาะรูนำร่องที่มุมหนึ่ง จากนั้นตัดรูสี่เหลี่ยมด้วยสิ่วและค้อนไม้ รักษาขอบให้เรียบและได้มุมฉาก วาล์วแผ่นหนังต้องปิดแนบสนิทกับไม้ที่อยู่รอบข้าง ขัดขอบด้านในให้เรียบด้วยตะไบหรือกระดาษทรายเพื่อกำจัดเสี้ยนหรือครีบที่เหลือ
เครื่องมือที่ต้องใช้:
ชุดสิ่วไม้
ค้อนไม้
ชุดดอกสว่านทำวาล์วหนังฝาปิด
ทำวาล์วหนังฝาปิด
ตัดหนังหนา (ฟอกด้วยพืช น้ำหนัก 2–3 มม.) ขนาดประมาณ 7 ซม. × 5 ซม. ให้ใหญ่พอที่จะทับรูดูดอากาศอย่างน้อย 1 ซม. ทุกด้าน ชิ้นนี้คือวาล์วทางเดียว: ต้องแข็งพอที่จะปิดสนิทกับไม้ได้เมื่อมีแรงดัน แต่ยืดหยุ่นพอที่จะยกขึ้นเปิดได้เมื่อมีแรงดูด
ทำให้ขอบด้านหน้าของหนัง (ขอบที่ยกขึ้นก่อน) เป็นมุมลาดโดยใช้มีดปาดให้บาง วิธีนี้ช่วยให้วาล์วเปิดได้ง่ายขึ้นภายใต้แรงดูดที่อ่อนโยน ขอบบานพับ (จุดที่ยึดกับแผ่นไม้) ควรคงความหนาเต็มเพื่อความแข็งแรง
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
หนังฟอกฝาด1 ชิ้นติดลิ้นวาล์วแผ่นปิดไว้ด้านในของแผ่นก้นกล่อง
ติดลิ้นวาล์วแผ่นปิดไว้ด้านในของแผ่นก้นกล่อง
วางแผ่นปิดหนังทับบนรูช่องรับอากาศที่พื้นผิวด้านในของแผ่นก้นกล่อง (ด้านที่หันขึ้น เข้าสู่ห้อง) แผ่นปิดต้องยึดติดตามขอบเพียงด้านเดียวเท่านั้น คือขอบที่อยู่ใกล้ด้านหลังของสูบลม ใช้หมุดเล็กสองหรือสามตัวหรือตะปูทองแดงเพื่อยึดขอบบานพับนี้ ขอบอีกสามด้านที่เหลือต้องห้อยอิสระเพื่อให้แผ่นปิดยกขึ้นได้
ทดสอบวาล์ว: เป่าลมเบาๆ ผ่านรูช่องรับอากาศจากด้านล่าง แผ่นปิดควรยกขึ้นได้ง่ายและอากาศไหลผ่านได้ จากนั้นดูดจากด้านบน แผ่นปิดควรแนบราบกับไม้และปิดกั้นการไหลของอากาศ หากวาล์วปิดไม่สนิท อาจเป็นเพราะหนังแข็งเกินไปหรือพื้นผิวไม้รอบรูหยาบเกินไป ให้ขัดผิวที่ปิดผนึกและลองใหม่อีกครั้ง
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ชุดหมุดตกแต่งเบาะ1 แพ็คเครื่องมือที่ต้องใช้:
ค้อนเล็กตัดหนังสำหรับผนังด้านข้าง
ตัดหนังสำหรับผนังด้านข้าง
หนัง 'lung' เป็นแถบต่อเนื่องที่เชื่อมขอบของแผ่นบนและแผ่นล่าง ทำหน้าที่เป็นผนังด้านข้างที่ขยายได้ วัดเส้นรอบรูปทั้งหมดของแผ่นตามด้านข้างที่เรียวทั้งสองด้านและขอบด้านหลัง (ไม่รวมขอบด้านหน้า/ด้านหัวฉีดที่แผ่นทั้งสองชิดกัน) เผื่อการทับซ้อน 3 ซม. ที่ปลายแต่ละด้าน
ตัดแถบหนังฟอกฝาดจากพืช (vegetable-tanned leather) ให้มีความยาวเท่านี้ กว้างประมาณ 12–15 ซม. ความกว้างจะกำหนดระยะเปิดสูงสุดของ bellows เมื่อแผ่นทั้งสองถูกแยกออกจากกัน หนังควรเปิดช่องว่างได้ประมาณ 10–15 ซม. ที่จุดกว้างที่สุด (ด้านหลัง) หากแคบเกินไป bellows จะดึงอากาศได้ไม่พอ หากกว้างเกินไป หนังจะจับตัวเป็นก้อนและพับไม่สม่ำเสมอ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
หนังฟอกฝาด1 ชิ้นแช่หนังให้นิ่มเพื่อให้ดัดได้ง่าย
แช่หนังให้นิ่มเพื่อให้ดัดได้ง่าย
แช่แถบหนังในน้ำสะอาดนาน 15–20 นาที หนังฟอกด้วยพืช (Vegetable-tanned) จะดูดซับน้ำและนุ่มและยืดหยุ่นได้ดี ทำให้พับรอบขอบบอร์ดและตอกหมุดให้เข้าที่ได้ง่ายขึ้นมาก อย่าแช่นานเกินไป (มากกว่า 30 นาที) เพราะหนังจะอ่อนยวบเกินไปและยืดไม่สม่ำเสมอ
นำหนังออกเมื่อมีสีเข้มสม่ำเสมอและยืดหยุ่นดี ควรพาดลงบนมือได้โดยไม่เด้งกลับ ทำงานอย่างรวดเร็วเมื่อหนังเปียกแล้ว คุณมีเวลาประมาณ 30–45 นาทีก่อนที่หนังจะเริ่มแห้งและแข็ง เตรียมเครื่องมือและหมุดให้พร้อมก่อนเริ่มขั้นตอนถัดไป
ตอกหนังลงบนแผ่นก้นกล่อง
ตอกหนังลงบนแผ่นก้นกล่อง
วางแผ่นก้นกล่องให้แบนโดยหันด้านใน(ด้านวาล์ว) ขึ้น วางแถบหนังเปียกไปตามด้านเรียวด้านหนึ่ง โดยให้ทับขอบแผ่นไม้ด้านในประมาณ 2 ซม. เริ่มที่ด้านหน้า (ด้านหัวฉีด) และทำงานไปทางด้านหลัง ตอกตะปูหนังผ่านหนังลงในเนื้อไม้ห่างกันประมาณ 2 ซม.
ทำต่อไปรอบขอบด้านหลังและลงไปตามด้านเรียวอีกด้านหนึ่ง ดึงหนังให้ตึงแต่ไม่ยืด เพราะต้องมีความหย่อนเพื่อให้พับได้เมื่อปิดกระเป๋าสูบ ดึงหนังให้เรียบผ่านขอบโค้งมน และกดให้แนบกับไม้ก่อนตอกแต่ละตัว แนวตะปูควรตรงและสม่ำเสมอ ห่างจากขอบแผ่นไม้ประมาณ 1.5 ซม.
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
ชุดหมุดตกแต่งเบาะ1 แพ็คเครื่องมือที่ต้องใช้:
ค้อนเล็กตอกหนังไว้กับแผ่นบนสุด
ตอกหนังไว้กับแผ่นบนสุด
วางแผนบนสุดทับบนแผนล่างสุด จัดให้ตรงแนวอย่างสมบูรณ์ พับขอบอิสระของแถบหนังขึ้นและพาดทับขอบแผ่นบนสุด ให้ซ้อนทับด้านในของแผ่นบนสุดประมาณ 2 ซม. ตอกยึดให้อยู่กับที่โดยใช้ระยะห่างและเทคนิคเดียวกับแผ่นล่างสุด
ขั้นตอนนี้สำคัญที่สุดต่อการกันอากาศรั่ว หนังต้องก่อเป็นชั้นปิดผนึกที่เรียบและต่อเนื่องรอบทั้งสองแผ่น โดยไม่มีช่องว่าง รอยย่น หรือรอยพับที่จะทำให้อากาศรั่วได้ ค่อย ๆ ทำไปรอบขอบ และตรวจว่าหนังแนบเรียบที่จุดตอกแต่ละจุดก่อนเคลื่อนไปจุดถัดไป หากส่วนใดจับตัวเป็นก้อน ให้ถอดจุดตอกสองสามจุดสุดท้ายออก รีดหนังให้เรียบ แล้วตอกใหม่
เครื่องมือที่ต้องใช้:
ค้อนเล็กปิดผนึกขอบด้านหน้าตรงจุดที่แผ่นไม้มาบรรจบกัน
ปิดผนึกขอบด้านหน้าตรงจุดที่แผ่นไม้มาบรรจบกัน
ที่ด้านหน้า (ปลายหัวฉีด) แผ่นไม้ทั้งสองควรประกบชิดกันโดยให้ท่อหัวฉีดทองแดงลอดผ่านระหว่างแผ่นทั้งสอง หนังไม่ควรพันรอบขอบด้านหน้า แต่ให้แผ่นไม้ประกบกันแบบหน้าชนหน้าตรงจุดนี้แทน หากมีช่องว่างระหว่างแผ่นไม้ที่ด้านหน้า ให้ตัดหนังเป็นแถบบางๆ แล้วทากาวติดตามรอยต่อเพื่อทำเป็นปะเก็น
ทากาวยางสนหรือกาวไม้ตลอดขอบด้านหน้าทั้งหมดที่แผ่นไม้มาบรรจบกัน รอยต่อนี้ต้องกันอากาศรั่วได้สนิท เพราะการรั่วที่ปลายหัวฉีดจะทำให้แรงดันที่ส่งไปยังเตาหลอมลดลงโดยตรง ปล่อยให้กาวแห้งตัวสนิทก่อนทดสอบ
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
กาวไม้ติดบานพับหนังที่ด้านหลัง
ติดบานพับหนังที่ด้านหลัง
ขอบด้านหลัง (ปลายที่กว้าง) ทำหน้าที่เป็นบานพับที่กระดานทั้งสองแผ่นหมุนได้ ตัดหนังหนาชิ้นหนึ่งขนาดประมาณ 25 ซม. × 8 ซม. พับตามความยาว แล้วตอกหมุดยึดครึ่งหนึ่งไว้กับกระดานด้านบน และอีกครึ่งหนึ่งไว้กับกระดานด้านล่างตามขอบด้านหลัง เพื่อให้เกิดเป็นบานพับหนังต่อเนื่อง
บานพับต้องแข็งแรง เพราะรับแรงกระทำเต็มที่ในทุกการตี ใช้หมุดที่เรียงชิดกัน (ห่างกัน 1 ซม.) และตรวจสอบให้หนังหนาพอที่จะต้านการฉีกขาด การใช้หนังสองชั้นที่จุดบานพับจะช่วยเพิ่มความทนทาน บานพับนี้ยังเป็นส่วนหนึ่งของการปิดผนึกอากาศ จึงต้องไม่มีช่องว่างตลอดความยาว
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
หนังฟอกฝาด1 ชิ้นเครื่องมือที่ต้องใช้:
ค้อนเล็กติดที่จับเข้ากับแผ่นบนสุด
ติดที่จับเข้ากับแผ่นบนสุด
ยึดที่จับไม้เข้ากับผิวด้านบนของแผ่นบนสุด ตำแหน่งประมาณหนึ่งในสามของระยะจากด้านหลัง ที่จับรูปตัว D แบบเรียบง่ายที่ทำจากกิ่งไม้โค้งหรือบล็อกสี่เหลี่ยมที่มีช่องสำหรับมือ ใช้ได้ทั้งสองแบบ ยึดด้วยสกรูหรือโบลต์ที่ขันจากด้านในของถุงลมขึ้นผ่านแผ่นเข้าไปยังที่จับ อย่าให้หัวตัวยึดยื่นเข้าไปในช่องด้านในซึ่งอาจเกี่ยวหนังได้
ตำแหน่งของที่จับกำหนดอัตราทดของการใช้แรง หากอยู่ใกล้บานพับ (ด้านหลัง) เกินไป แต่ละจังหวะจะต้องใช้แรงมากเกินไป หากอยู่ใกล้หัวฉีด (ด้านหน้า) เกินไป จังหวะจะสั้นและลมที่เคลื่อนย้ายได้น้อย การวางที่หนึ่งในสามจากด้านหลังให้สมดุลที่ดีระหว่างแรงและปริมาตรลมต่อจังหวะ
เครื่องมือที่ต้องใช้:
เลื่อยมือ
ชุดดอกสว่านปิดผนึกรอยต่อทั้งหมดและปล่อยให้แห้งตัว
ปิดผนึกรอยต่อทั้งหมดและปล่อยให้แห้งตัว
ตรวจสอบทุกรอยต่อที่หนังมาบรรจบกับไม้ ทากาวน้ำมันสนหรือส่วนผสมของขี้ผึ้งผึ้งและน้ำมันสนตามแนวเส้นยึดทั้งหมดและจุดข้อต่อบานพับ ให้ความสนใจเป็นพิเศษที่มุมซึ่งหนังด้านข้างมาบรรจบกับหนังบานพับ เพราะจุดตัดเหล่านี้คือจุดรั่วซึมที่พบบ่อยที่สุด
น้ำมันสนมีประโยชน์สองประการ คือ ปิดกั้นการรั่วของอากาศและกันน้ำให้หนัง ซึ่งช่วยยืดอายุการใช้งานของหนัง ปล่อยให้สารปิดผนึกแห้งตัวอย่างน้อย 4–6 ชั่วโมงก่อนทดสอบ หากใช้กาวหนังสัตว์แทน ให้ปล่อยทิ้งไว้ข้ามคืนเพื่อให้แห้งตัว
วัสดุสำหรับขั้นตอนนี้:
กาวชันสนทดสอบลูกสูบเป่าลมว่ามีการไหลของอากาศและซ่อมรอยรั่ว
ทดสอบลูกสูบเป่าลมว่ามีการไหลของอากาศและซ่อมรอยรั่ว
กดช่องปลายหัวฉีดกับฝ่ามือของคุณแล้วปั๊มด้ามจับหลายครั้ง คุณควรรู้สึกถึงแรงดันลมที่แรงและเป็นจังหวะบนฝ่ามือทุกครั้งที่กดลง และแผ่นด้านบนควรดีดกลับได้ง่ายขณะยกขึ้น เมื่อวาล์วดูดอากาศดึงอากาศบริสุทธิ์เข้ามา หากแรงดันรู้สึกอ่อน ให้ฟังเสียงฟ่อที่รอยต่อ ซึ่งบ่งบอกว่ามีการรั่วของอากาศที่ต้องปิดผนึกเพิ่มเติม
ทดสอบวาล์วดูดอากาศแยกต่างหาก: ปิดหัวฉีดด้วยฝ่ามือของคุณแล้วยกแผ่นด้านบนขึ้น วาล์วควรเปิดพร้อมเสียงคลิกเบาๆ และอากาศควรพุ่งเข้ามาที่ได้ยินชัดเจน ปล่อยแผ่นด้านบน แผ่นควรตกลงด้วยน้ำหนักของมันเองขณะที่อากาศที่ถูกกักไว้ดันผ่านหัวฉีด ยืนยันว่าวาล์วดูดอากาศปิดสนิทแล้ว หากแผ่นตกช้าเกินไป แสดงว่าวาล์วรั่วหรือค้างเปิดอยู่ ลูกสูบที่สร้างอย่างดีขนาดนี้ให้อากาศประมาณ 15–25 ลิตรต่อจังหวะ ซึ่งเพียงพอที่จะทำให้เตาตีเหล็กถ่านขนาดเล็กถึงอุณหภูมิเชื่อม
เชื่อมต่อกับเตาตีเหล็กหรือเตาหลอม
เชื่อมต่อกับเตาตีเหล็กหรือเตาหลอม
วางกระบอกสูบลมไว้ข้างเตาตีเหล็กหรือเตาหลอม โดยสอดท่อหัวฉีดทองแดงเข้าไปในช่องเป่าลม (ช่องรับอากาศที่ฐานของไฟ) หัวฉีดควรชี้ลงเล็กน้อยไปยังชั้นถ่าน อากาศที่เข้ามาจากด้านล่างจะลอยขึ้นผ่านเชื้อเพลิง ทำให้เกิดโซนที่ร้อนที่สุดอยู่เหนือช่องรับอากาศโดยตรง หากหัวฉีดสั้นเกินไปจนเอื้อมไม่ถึงช่องเป่าลม ให้ต่อท่อทองแดงเพิ่มเติมโดยใช้การสวมแน่นหรือพันด้วยลวด
เริ่มสูบลมด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ: หนึ่งจังหวะเต็มทุก 2–3 วินาที ไฟควรตอบสนองทันที ถ่านในโซนลมจะเปลี่ยนจากแดงหม่นเป็นส้มสว่างและเหลืองขาวภายในไม่กี่จังหวะ ปรับมุมและความลึกของหัวฉีดเพื่อรวมโซนที่ร้อนที่สุดไปยังจุดที่ต้องการ คุณได้สร้างเครื่องมือที่ทำให้ยุคสำริด ยุคเหล็ก และความก้าวหน้าทุกด้านของโลหะวิทยาเป็นไปได้ นั่นคือลมที่ถูกอัดให้เปลี่ยนกองไฟให้กลายเป็นเตาหลอม
วัสดุ
6- 2 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
- 1 แพ็คตัวยึดตำแหน่ง
- 1 ชิ้นตัวยึดตำแหน่ง
วัสดุจากพิมพ์เขียวที่เชื่อมต่อ

Alloying Bronze (Cu + Sn) — The Bronze Age Begins
โดย Forge
งานโลหะ

Building a Bloomery & Smelting Iron — The Iron Age
โดย Forge
งานโลหะ

Building a Clay Kiln — The First Furnace
โดย Forge
งานโลหะ

Smelting Copper from Malachite — From Green Ore to Red Metal
โดย Peter
งานโลหะ

Extracting Iron from Hematite — Bloomery Smelting from Ore to Bloom
โดย Peter
งานโลหะ
พิมพ์เขียวนี้สร้าง
บลูพริ้นท์ที่เกี่ยวข้อง
บลูพริ้นท์เหล่านี้แบ่งปันความรู้ — เทคนิค วัสดุ หรือหลักการ

Making Soda-Lime Glass from Raw Materials
โดย Mary
งานแก้ว

Smelting Tamahagane Steel in a Tatara Furnace — Traditional Japanese Steelmaking
โดย Forge
งานโลหะ

Alloying Brass from Copper and Zinc — The Golden Metal That Is Neither Gold Nor Bronze
โดย Mary
งานโลหะ

Alloying Steel from Iron and Carbon — The Metal That Built the Modern World
โดย Mary
งานโลหะ

Making Black Powder from Saltpeter, Sulfur, and Charcoal — The Mixture That Changed the World
โดย Charlie
อาวุธ

Extracting Iron from Hematite — Bloomery Smelting from Ore to Bloom
โดย Peter
งานโลหะ

Smelting Bog Iron in a Bloomery Furnace — From Ore to Wrought Iron
โดย Forge
งานโลหะ
CC0 สาธารณสมบัติ
พิมพ์เขียวนี้เผยแพร่ภายใต้ CC0 คุณสามารถคัดลอก แก้ไข แจกจ่าย และใช้งานผลงานนี้เพื่อวัตถุประสงค์ใดก็ได้ โดยไม่ต้องขออนุญาต
สนับสนุนเมกเกอร์โดยซื้อสินค้าผ่านพิมพ์เขียวของพวกเขา ซึ่งพวกเขาจะได้รับ ค่าคอมมิชชันเมกเกอร์ ที่ผู้ขายกำหนด หรือสร้างเวอร์ชันใหม่ของพิมพ์เขียวนี้และรวมเป็นการเชื่อมต่อในพิมพ์เขียวของคุณเพื่อแบ่งรายได้
