Krabung (ល្អីរែកថៃ) — ល្អីឫស្សីត្បាញណែន បាតការ៉េ មាត់រីក គែមផ្ដៅក្បាច់ក្បាលរុយ និង chung nang រែកជាគូ

"ចាំងឫស្សីជាបន្ទះពីរ ចុងនីមួយៗស្រួច ហើយដោតខ្វែងគ្នាកាត់បាតត្បាញ ដើម្បីពង្រឹងជាកម្រាល ឬបាតក្របុង។" (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)

កាត់ឫស្សី phai si suk ជាកំណាត់ប្រហែល 50 cm ពុះ ហើយចាំងជាបន្ទះដែលចុងទាំងពីរស្មើគ្នា។ ត្បាញក្បាច់ទ្រេតសាមញ្ញ (lai song)។ ចាំងបន្ទះឫស្សីពីរស្រួចចុងទាំងសងខាង ហើយដោតខ្វែងគ្នាកាត់បាតត្បាញឱ្យរឹងជាបាត។

ត្បាញដោយតម្រង់ទិសរហូតបានរាងមូលដែលចង់បាន រួចត្បាញបន្ទះស្ដើងឆ្លងកាត់បន្ទះឈររហូតដល់គែម ហើយបត់ចុងបន្ទះដែលលយចេញចូលក្នុងក្រឡាត្បាញជុំវិញ។

ពុះផ្ដៅមួយដើមជា 4-5 សរសៃ ហើយទាញកាត់បន្ទះវាស់ ដែលធ្វើដោយចោះគម្របកំប៉ុងទឹកដោះគោជាប្រហោងទំហំផ្សេងៗដោយដែកគោល។ គៀបបន្ទះគែមនៅមាត់ខាងក្នុង និងខាងក្រៅ ហើយចាក់ផ្ដៅដើម្បីភ្ជាប់ ជុំវិញរហូតចុងជួបគ្នា។ ត្បាញផ្ដៅជុំវិញផ្នែកខាងក្រោមនៃគែមតាមក្បាច់ក្បាលរុយ (lai hua malaeng wan) ហើយខាងលើវាចាក់ផ្ដៅតាមក្បាច់ chung nang ឱ្យគ្របគែមខាងលើ។

រូបថតក្របុងពិត (ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร, មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ, អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip), CC BY 4.0)។

ដាក់គ្រាប់ពូជ ស្រូវ ឬអង្ករឱ្យពេញ ចាក់ខ្សែរែកកាត់ត្រចៀកទាំង 4 ហើយរែកមួយគូដោយដងរែក។ តំបន់ខ្លះប្រើវាជារង្វាល់ផងដែរ ឧទាហរណ៍ 15 ឬ 20 លីត្រ។

នៅភាគខាងជើង គេហៅក្របុងថា piat៖ តូចជាង មូលជាង ធាត់ជាង មិនមានជ្រុង។ កន្លែងខ្លះត្បាញល្អិត ហើយលាបប្រេងយ៉ាងឱ្យរលោង។ ប្រយ័ត្នកាំបិតពេលពុះបន្ទះ និងផ្ដៅ។ ប្រភព៖ មជ្ឈមណ្ឌលនរវិទ្យាសិរិន្ធរ មូលដ្ឋានទិន្នន័យវត្ថុប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃបែបប្រពៃណី "กระบุง", អ្នកនិពន្ធ พิชชา ทองขลิบ (Phitcha Thongkhlip) (អាជ្ញាប័ណ្ណ CC BY 4.0)។ **ដែនកំណត់** ប្រភពមិនផ្ដល់ទំហំល្អី វិធីធ្វើត្រចៀក ឬការចងផ្ដៅនៅជ្រុងទេ ហើយគ្មានផលិតផលផ្ដៅក្នុងបញ្ជីទេ ដូច្នេះវាត្រូវបានរៀបរាប់ក្នុងអត្ថបទ។